Een maand geleden is het alweer dat ik voor het laatst geschreven heb; dat wil zeggen hier geschreven heb. In de tussentijd heb ik me suf geschreven, beroepsmatig dan. En het is nog lang niet klaar. De planning is dat ik op de laatste dag van januari mijn laatste rapport aflever. Wat een lekker vooruitzicht. Maar voor het zover is, is er nog heel wat water door de zee gestroomd.
In die afgelopen maand is er ook al zoveel gebeurd, en dan heb ik het dus niet eens over al die aandacht die het schrijven van die rapporten en de andere werkzaamheden opeisen. Zo zijn we onder andere in die tijd een kleine week in Marrakech geweest, hebben we Sinterklaas gevierd, was er ook nog een familieweekend, zag ik 'alles is liefde' (ja uiteindelijk wel denk ik dan) en ging ik met de oud-OV-ers een dagje naar Antwerpen, waar we overigens na een heel georganiseer vanwege de stakingen van het Belgische spoorwegpersoneel alleen maar natgeregend op zoek waren naar een droog en warm plekje. Zo gaat het trouwens altijd, we hebben zoveel te vertellen aan elkaar dat echt geen oog meer hebben voor waar we zijn; kunst en cultuur is op die dagen niet aan ons besteed. Op andere dagen kan ik daar trouwens wel enorm van genieten. Alles op z'n tijd.
Indrukwekkend was de promotie van M die ik maandag bij de VU in Amsterdam bijwoonde. Wat een kanjer is die meid, 27 jaar en cum laude gepromoveerd op een onderwerp waar ik werkelijk niets van begrijp, heel technisch, heel microbiologisch/genetisch. Knap van die griet hoe ze haar heren en dames opponenten van repliek diende en mooi om te zien hoe diezelfde dames en heren opponenten in de gedachtenwisseling met haar tegelijkertijd straalden en verheugd waren - dat dacht ik tenminste waar te nemen - weer een jonge enthousiaste wetenschapper in hart en nieren in hun midden te kunnen verwelkomen. Mooi ook dat ritueel - tja ik heb nou eenmaal iets met rituelen - bij dat promoveren. Het is een mooie en respectvolle bekrachtiging in tijd en eeuwigheid van wat tot openbaring is gekomen vanuit nieuwsgierigheid, behoefte aan kennis en liefde voor de wetenschap en keihard werken om iets van wat gezien is tot openbaring te laten komen in het laboratorium. Petje af voor haar. En wat heerlijk om haar ouders en zusje zo voloptueus te zien glimmen van trots. Ontroerend mooi.

Wat een leuke man is hij toch
Jaaa zeker ook de mijne...die is heel erg leuk. Maar die bedoel ik nu niet. Trouwens over hóé leuk ie is zou ik toch niets kwijt willen zo in het openbaar, behalve natuurlijk wel dát hij leuk is, heeel erg leuk zelfs dus.
Nee.... wie ik bedoel is Herman van Veen. Die hoorde ik vanochtend op de radio. En juist uitgerekend vanochtend had ik veel minder last van files dan menig andere ochtend. Terwijl juist vandaag ik het niet erg had gevonden als ik flink vast had gezeten in het verkeer. Maar goed, al was het kort, het was erg leuk Herman te horen. Ik heb hem altijd een boeiende man gevonden, boeiend om naar te luisteren. Niet persé alleen in wat hij te zeggen heeft maar vooral ook in hóe hij spreekt. Hij heeft zo'n grappige manier van spreken. Zo eigen. Hij spreekt de R bijvoorbeeld zo heel geprononceerd uit. Tja en als rechtgeaarde zuiderlinge valt me dat natuurlijk gelijk op. Knap vind ik het als je dat zo goed kan zoals hij het doet. En dan die zangerige wijze van spreken. Ook dat spreekt me als zuiderlinge erg aan.
Maar .... vanochtend viel hij in mijn ogen toch wel enigszins van z'n voetstuk. Nou ja een stukje dan. Gek eigenlijk. Het was toen hij vertelde dat hij een Vlaamse vrouw heeft. Toen dacht ik ineens te horen hoe zij hem beïnvloed heeft in zijn spraak. Misschien is het niet eens waar maar het werkte wel zo. Het maakte hem plots een stukje minder bijzonder. Hij werd ineens zoveel gewoner. En dat is niet wat ik me voorstel bij iemand die ik bijzonder vind. Heeft hij nota bene gewoon een Vlaamse vrouw, die haar invloed laat gelden. Wat gewoontjes..... Je bent blijkbaar nooit te oud om je illusies kwijt te raken.

Suske en Wiske humor
Blijft leuk, ook al heb ik deze vaker gehoord de laatste tijd.
Zegt Lambiek tegen Sidonia als hij de kamer binnenkomt: Dag kapstok.
Sidonia: Lambiek, je zegt geen kapstok tegen een dame.
Lambiek, nadat hij even heeft nagedacht: Mag je wel dame zeggen tegen een kapstok?
Sidonia aarzelend nadat ook zij even heeft nagedacht: Ja dat mag.
Waarop Lambiek geheel overtuigd zegt: Dag dame.
.......
Hij blijft grappig.
Dan ga ik nu toch maar weer eens aan het werk.

Het broeikas effect van de koe.
En dan bedoel ik niet de heilige koe zoals we die in de westerse wereld kennen.. de auto. Dat die veel invloed heeft op het broeikas effect dat weten we inmiddels maar al te goed. Nee, die bedoel ik hier niet. Ik bedoel nu de echte koe in de wei .... ja ..werkelijk waar. Ik heb het over methaanuitstoot van levende koeien. En dat bevordert het broeikaseffect... Oh heremetijd..het is om te huilen zoiets...... En overigens wordt methaangas ook gebruikt in lachgas. Of was het nou zo dat lachgas gewoon een andere naam voor methaangas is? Nou ja hoe dan ook...je gaat ervan lachten. ..... Kijk....... De koe eet gras en laat daardoor heel veel scheten en met die scheten komt methaangas vrij en dat geeft een probleem. Geloof het of niet. Dat is wat ik vanochtend op de radio heb horen vertellen door deskundigen. Dus.....zeggen de heren experts....moet de koe op dieet zodat die het scheten gaat laten. Onzin...zegt de boer....de koe wordt uit z'n verband gerukt. Je moet de koe in z'n context blijven zien...zegt de boer...en dan is er niets aan de hand, want dan zie je dat de koe weliswaar methaan uitstoot bij het scheten maar dat wordt later op in de kringloop weer gecompenseerd doordat er in de buurt van de koe altijd veel gras is en dat neemt het methaan op en verwerkt het weer tot co2. En zo is het cirkeltje weer rond en niks meer aan de hand. Klinkt mij als leek erg logisch in de oren. Gewoon de koe in z'n context blijven zien...dat spreekt me aan. Alles hoort in een context thuis...ook een koe. Een boerenwijsheid als een koe, zou ik haast zeggen. Haal de context weg en je bent aan de bierkaai overgeleverd. En dat geldt niet alleen voor koeien...
Het is me toch allemaal wat. Dit was een serieus onderwerp vanochtend op de radio. En ik heb ook echt serieus zitten luisteren. Hoe kan het dan dat ik toch echt even hartelijk moest lachen zo in m'n eentje in de auto.... Had het methaangas zich reeds aan mij opgedrongen?

Hoe stevigheid en consistentie én subtiliteit bij elkaar horen werd me gisteren weer eens heel erg duidelijk. Hij - die topfunctionaris bij een heel groot nederlands biermerk - herschreef een stuk dat bestemd was voor brede verspreiding. Het moest aansprekend en oproepend zijn.
Zijn eerst concept was zeer gewaagd. Dat wil zeggen onconventioneel in de ogen van ons, die mensen die zich er tot dan toe over bogen. Zeer gewaagd en een goed stuk. En toen kwam gisteren zijn definitieve versie. Mirakels...hoe met een paar kleine, zeer belangrijke ingrepen - bijvoorbeeld in de vorm van een woord, een andere plaats van een stukje tekst in het geheel, een ander kopje etc. - het stuk plots heel veel steviger en consistenter was geworden, en zeer aansprekend. Een verleidelijk stuk zogezegd. Mooi eigenlijk.....hoe consitentie en stevigheid en verleidelijkheid en verleiding alles te maken hebben met subtiliteit, fijngevoeligheid, timing en fingerspitzengefühl.

Je wil toch iets in handen hebben
Al voel ik me een digibeet,ook ik heb een digitale camera en kan mijn computer niet meer missen. En toch...... ten lange leste wil ik toch iets in handen hebben. Zo heb ik vanochtend een bestelling gedaan om een groot aantal foto's op paier af te drukken. Het is uiteindelijk toch echt veel echter om een papieren foto in handen te hebben dan voor mijn scherm zittend naar die prentjes te kijken. Romantiek is het eigenlijk, die plaatjes in mijn handen of ze al bladerend in een fotoboek bekijken waarin ik ze eigenhandig heb ingeplakt. Soms moet de virtuele werkelijkheid gewoon tastbaar worden anders zou ik nog bijna het gevoel krijgen dat het niet echt (gebeurd)is. Vreemd toch eigenlijk. Is dat nou een kenmerk van een digibeet of heeft het toch met romantiek te maken?

Spelen
Vandaag zit ik voor het eerst op mijn nieuwe werkplek - op mijn "oude" werk dan wel.
Ik zit nu aan de achterkant van het gebouw na 5 jaar aan de voorkant gezeten te hebben. Het leuke is dat ik nu uitkijk op een rij grote tuinen achter grote woningen. Inmiddels is het half 5 geworden en ik verbaas me al een tijdje over die twee kleine meisjes die ik al vanaf ongeveer 11 uur vanochtend in de tuin bezig heb gezien. Druk huppelend en springend, dan weer rustig samen gebogen over iets - ik stel me zo voor: een slakje, een bloempje, een keuteltje van het konijn of zo - krijg ik zo onderhand grote bewondering voor de tomeloze energie van die kinderen. Wat een heerlijkheid toch om zo lekker intens te genieten van ..ja van wat eigenlijk...gewoon maar lekker samen zijn in de tuin...springen en doen en met je aandacht zijn waar die naartoe getrokken wordt. Heerlijk toch die kinderwereld.

Met trein en bus
Het eerste stukje met mijn lief in de auto - tot Rotterdam - ging ik vandaag met trein en bus naar mijn werk. Het is echt een hele tijd geleden dat ik in de trein zat, laat staan in de bus. Heerlijk was het om na het krantje in de trein even mijn ogen dicht te doen. Nergens geen omkijken naar. Gelukkig zat ik - per toeval - in eens stiltecoupe anders had ik niet zo rustig kunnen doezelen. Het was namelijk goed te merken dat in een deel van het land herfstvakantie is. Ongelooflijke hoeveelheden kinderen begeleid door moeders stapten in en uit de trein. Nou en toen dus de bus in, die toevallig ook al klaar stond, waar ik warm verwelkomd werd door een aardige en erg mooie Surinamer die me vertelde dat hij speciaal voor mij langs de halte zou rijden waar ik wilde uitstappen. Natuurlijk wist ik beter maar toch......zo begint een dag toch wel prettig; zeker als dan ook nog een heerlijk herfstzonnetje schijnt.

De heks
van Portobello. Dat boek luister ik nu als luisterboek in de auto. Een boeiend boek, leuk om naar te luisteren, al moest ik aanvankelijk wennen aan de manier van voorlezen. Er zijn namelijk verschillende stemmen die het verhaal vanuit de verschillende personages vertellen. Dan valt het ook zo op hoe belangrijk stem is. Hoeveel stem eigenlijk zegt over wie er spreekt. En al die facetten die er aan stem zitten; klank, (klank)kleur, intonatie, hard/zacht preken en noem al die dingen maar op. Ze zijn zo bepalend. De combinatie van al die facetten maken dat een stem zo eigen is. Want dat is het. Stem is zo iets eigens, heeft een geheel eigen sfeer en gevoelskleur. Zo is er die stem die ik ken van een ander luisterboek en ik merk dat het gevoel en de sfeer die tot dan toe voor mij bij dat boek thuishoorden niet persé bij dat boek horen maar gewoon bij die stem. Want precies die sfeer voel ik nu telkens weer als deze personage aan het woord is. Wat een beïnvloeding via de stem toch eigenlijk. Moet ik dan toch alles zelf lezen om in mijn eigen sfeer te blijven?

Dommigheid
Rita Verdonk uit de VVD gestapt. En als ze het zelf niet had gedaan hadden ze haar geroyeerd. Gewoon dommigheid van de VVD. Had haar toch als VVD lid haar eigen zetel in de kamer laten behouden. Dat levert de VVD nog wat kiezers op. En in de tussentijd kunnen ze dan de tijd goed gebruiken en hun stinkende best doen om weer op krachten te komen. Rita Verdonk geen lid meer van de VVD is volgens mij de genadeklap voor de VVD.
En nou moet je weten dat ik helemaal geen VVD stemster ben. Integendeel. Ik heb helemaal niets met de VVD en mij persoonlijk zal het een biet zijn maar ik vind het wel een opvallende beweging.

De vinger op de zere plek.
Het is erg fijn om te werken met collega's die je goed kennen. En soms verrekte pijnlijk. Dan kan het voorkomen dat er eentje de vinger zo precies op je zere plek legt dat je in één klap in het volle licht staat en je van de weeromstuit helemaal stil van binnen wordt en alleen nog maar naar lucht kunt happen. Zo verging het mij deze ochtend toen ze me na een heel gesprek in het weglopen en passant nog even toewierp dat ik de felheid en gedrevenheid wel heb maar dat niemand die van me krijgt. Ze heeft gelijk. In één klap zag ik weer eens glashelder voor me dat ik daarmee de helft van mezelf achterhou. Hoe lullig voor die ander(en) en hoe lullig voor mij. Waarom gun ik die ander mijn gedrevenheid en felheid niet? Och het antwoord weet ik natuurlijk, maar daar gaat het helemaal niet om. Het wordt gewoon de hoogste tijd dat ik dat deel van mezelf ook eens aan de wereld geef.

Wie had dat ooit gedacht dat ik nog eens zoveel plezier zou beleven aan speurtochten nieuwe stijl, oftewel geocachen. Dat deden we namelijk voor J's verjaardag gisteren. Op basis van coördinaten die je met een apparaatje (een soort tom-tom maar dan anders)opzoekt, zoek je een schat die iemand verborgen heeft. Over de hele wereld liggen schatten verborgen. Op die manier hebben we gisteren plekjes in onze eigen stad gezien die we nog niet eerder gezien hadden. Geocachen, hoe krijg je het verzonnen. Het is een erg leuke bezigheid en een leuke manier om iets van een stad te zien. Overigens heb je ook veel schatten in bossen en andere natuurgebieden. Aanvankelijk nog had ik ook niet zo'n behoefte aan het apparaatje aflezen en bedienen - ik ben immers wel een beetje digibeet - maar toen het er later dan toch van kwam vond ik het erg leuk en zelfs jammer toen P het weer overnam. Spelen blijft gewoon leuk, zelfs voor digibeten.

Of je nou 60 of 18 wordt
Dat maakt wel enig verschil en toch ook niet. Zaterdag vierden we de 60ste verjaardag van een vriend en zondag de 18de verjaardag van de dochter van mijn partner. Een heel verschil als je kijkt naar de cijfertje. De een inmiddels het grootste deel van zijn leven achter de rug terwijl de ander het nog voor de boeg heeft, die 42 jaar; dat hopen wij tenminste allemaal.
En allebei staan ze op een belangrijk punt in hun leven, dat ieder op zijn en haar eigen manier beleeft. Zo is 18 zogezegd het paspoort naar de toekomst. En 60 in die termen het paspoort naar de wijsheid? Of zou je dan moeten zeggen naar het heden? Want verleden klopt ook niet en eeuwigheid allerminst. Ik hou het maar op wijsheid. Wellicht ook omdat ik dat een troost voor mezelf vind. De 18 ben ik allang gepasseerd en de 60 komt al akelig dichtbij. Als ik het zo in cijfers voor me zie is het echt ongelooflijk en onwerkelijk. Ik voel me namelijk meer 18 dan 60. Een gek fenomeen toch eigenlijk, leeftijd. Ben je nou zo oud als je feitelijke leeftijd of ben je zo oud als je je voelt?

Een beetje dromen
Op zoek op internet naar wat concrete gegevens droomde ik steeds verder weg en kwam ik de volgende prachtige tekst van Adriaan Roland Holst tegen:

"Laat mij niet zeggen dat dit liefde is geef mij maar zacht je kleine warme handen; wij zullen dwalen door de schemerlanden, waar dromen leven is."

In het hart geraakt droom ik nog een beetje door mijn lief........

zwart-wit
Zwart-wit, droog-nat, licht-donker, leven-dood, het is maar hoe je het noemt.... Je hebt van die dagen of periodes waarin het leven alleen maar uit tegenstellingen lijkt te bestaan.
Maandag nog een heerlijke zomerse dag in Berlijn, samen met mijn geliefde rondfietsend over de zonovergoten Kurfürstendam, door Kreuzberg, Preslauer Berg en meer van die plaatsen. Dinsdagochtend grauw en regenachtig vertrokken we weer in de auto naar Nederland.
Gaandeweg voelde ik het al opkomen....hoe gezond en lekker in m'n lijf ik me ook had gevoeld gedurende die zalige dagen in Berlijn (op de nodige zadelpijn na dan, want wat hebben we veel gefietst!)...op weg naar huis voelde ik me beroerd worden en eenmaal thuisgekomen was het wel duidelijk. Om 20.00 uur lag ik in bed. Nu ik inmiddels aan de antibiotica ben knap ik wel weer aardig op, dat spul werkt terwijl je er op wacht.
Leven en dood is ook zo'n gegeven. Op diverse plaatsen in mijn omgeving overleden in de afgelopen dagen en weken mensen in de leeftijdsgroep van mijn ouders. Dat brengt de nodige onrust met zich mee bij mijn ouders en inmiddels ook bij mij. Het besef van eindigheid dringt zich weer eens op. Tegelijkertijd krijg ik sms-berichtjes van mijn jongste dochter uit Engeland die bruisen van het leven. Ze is er voor haar werk en het is heerlijk om te lezen dat ze het goed heeft daar, hoe druk het ook is, het klinkt allemaal zeer levendig en opwindend. Dat kun je van mijn werk op dit moment niet zeggen. Ik heb het gevoel dat ik bijna onder de hoeveelheid bezwijk. Het is ook zo'n tegenstelling met die heerlijke dagen voor onszelf in Berlijn. Terwijl ik toch meestal niet vies ben van hard werken, zeker ook omdat ik mijn werk erg leuk vindt. Eigenlijk heb ik momenteel niet eens tijd om even bij te komen en na te genieten van ons samen in Berlijn. Ook al zo iets, eerst dag en nacht samen en dan nu weer zo feitelijk apart ons eigen leven levend, elkaar alleen maar soms in bed even tegenkomend. En dat terwijl ik zo'n behoefte heb aan gezelschap. Iedereen is zo druk met z'n eigen dingen bezig, thuis, op het werk, zelfs in het verkeer vanochtend...ik kreeg nog nauwelijks de kans om naar de rechterrijbaan te gaan om die snelheidsmaniak even vrije doorgang te geven - bijna zat ie bij me binnen. Zo ook met inparkeren. Degene achter me was zo ongeduldig dat ik halverwege mijn parkeeraktie niet meer verder kon omdat ik door die achteropkomer op de hielen gezeten werd. Tja......je hebt van die dagen................

Kinderen binden
In de volksmond wordt zo vaak gezegd: kinderen binden, het zijn handenbinders. Nou wordt, als men dat zegt, vaak gedoeld op kleine kinderen die veel aandacht nodig hebben bij het verkennen van de wereld. Dat zijn de leeftijden waarop je veel moet opletten en alles in de gaten moet houden om de veiligheid te garanderen.
Mijn kinderen hebben die leeftijd allang achter zich gelaten en zijn volwassen vrouwen - echt vrouwen van de wereld.... En! ..... het blijven altijd mijn kinderen... Als hen iets overkomt ben ik me onmiddellijk ontzettend bewust van mijn moederschap/ouderschap - dan word ik in a split second een en al moeder en kan de rest van de wereld me werkelijk gestolen worden.
Ik schrok me dood gisteren, toen ik hoorde dat die kleine meid van mij - ja die volwassen vrouw die haar zaakjes zeer goed op orde heeft en weet wat ze in haar leven wil - op de snelweg stond, aangereden door een vrachtwagen die haar over het hoofd had gezien. Niet te geloven!!!... Hoe haalt die vent het in z'n hoofd om mijn dochter over het hoofd te zien!!!!! Onredelijk en furieus word ik in zo'n moment........dan ben ik weer die tijgerin die voor haar kinderen staat....dan weet ik weer dat ik voor mijn kinderen door het vuur ga.
Gelukkig was het allemaal toch niet zo erg als de beelden die ik onmiddellijk zag toen ik nog maar half had gehoord dat ze aangereden was. Wat een opluchting!!!!
Dan zijn daar ook onmiddellijk andere mensen die haar zeer liefdevol opvangen, en dat doet me goed. Zoals de politie en het vriendenechtpaar waar ze onmiddellijk na het gebeuren naar toe ging, nadat ze natuurlijk eerst alles goed geregeld had met het schadeformulier - want dat doet ze, ze regelt haar zaakjes goed.
Ja en dan klopt de uitspraak dat kinderen binden ook weer zo helemaal. Want B en ik waren in dat gebeuren weer zeer verbonden als de ouders van onze dochters, de ouders van haar die daar op de snelweg gedeukt en wel stond bij te komen en de ouders van haar die net bezig was haar nieuwe huis in te richten.
Mooi toch eigenlijk die band tussen ouders en kinderen. Daarmee weer eens beseffend dat die band nooit verloren gaat, evenals de band die je als ouders hebt middels en door je kinderen. Ja...kinderen binden.

Een wondertje
Ouder worden en leesbrillen horen bij elkaar. Tenminste zo ben ik het gewend. En zo heeft het bij ook mij gewerkt. Tot nu toe dan. Of eigenlijk is het, als ik nauwkeuriger ben, nog anders. Bij het ouder worden was het bij mij zo dat als ik veraf goed wilde zien, dan zag ik het dichtbij niet meer. En omgekeerd. Als ik dichtbij goed wilde zien, zag ik het veraf niet meer. Gebruikte ik het hulpmiddel om goed veraf te kunnen zien, te weten contactlenzen, dan had ik een leesbril nodig om dichtbij te kunnen zien. Droeg ik nu mijn lenzen niet, dan had ik ook geen bril nodig om te kunnen lezen. Dit laatste was altijd heel handig in bed als je alle hulpstukken al op het nachtkastje hebt gelegd. Overigens werkt dat na vandaag nog steeds zo.
Ja vandaag kwam er een verandering in mijn kijk- en leesverhaal.
Sinds vandaag kan ik met hetzelfde hulpmiddel zowel dichtbij als veraf zien. Een klein wondertje vind ik het. Ik heb lenzen die gemaakt zijn om op beide afstanden goed te kunnen zien. En dat vind ik geweldig knap. Niet perse van die lenzen, hoewel ik het geweldig vind dat men zoiets heeft kunnen ontwikkelen. Maar vooral vindt ik het super dat onze (lees: mijn) hersenen dat kunnen. Dat is pas echt een wondertje. Die lenzen bestaan uit ringen, afwisselend om veraf en dichtbij mee te kunnen kijken. De hersenen krijgen dus voortdurende twee beelden aangeleverd, een voor veraf en een voor dichtbij. En nu komt het: de hersenen moeten dus kiezen welk beeld ze op dat moment nemen, het veraffe of het dichtbije. Dat is toch ongelooflijk, de hersenen maken gewoon de keuze. En dat gaat in de meeste gevallen goed. In mijn geval gaat het ook goed. Al is het nog wel wennen hoor. De woorden zijn nog wel onrustig en wat later op de avond zoals nu is het wel een beetje vermoeiend. Maar dat heeft men mij verteld. De hersenen hebben twee weken de tijd nodig om echt goed te wennen aan dit fenomeen van keuze tussen twee aangeleverde beelden. Nou die tijd gun ik ze. En in de tussentijd verbaas ik me over zoveel vernuft.

Gesloten huis - gesloten boek
Als liefhebber van luisterboeken - ik vind het werkelijk heerlijk om voorgelezen te worden, liefst in het echt, maar als ik alleen in de auto zit is een voorlezer op CD een best alternatief - kom ik soms echt in een dilemma.
Nu luister ik "Gesloten Huis" van Nicolaas Matsier (pseudoniem van Tjit Reinsma). Nu al bijna 4 CD's lang dreigt het gesloten huis een gesloten boek te worden want echt meeslepend vind ik het niet. De meeste tijd is het werkelijk ronduit saai. Met een precisie en nauwkeurigheid die zo vergaand is dat mijn gedachten zeer regelmatig afdwalen - dat voordeel heeft het dan weer - naar opwekkender oorden, beschrijft hij zijn verleden. Het boek draagt ook als ondertitel "zelfportret met ouders". Als hij op CD 3 de huishoudtips letterlijk beschrijft die hij vindt in het schrift van zijn overleden moeder, of de inhoud van het poetsdoekenmandje nauwkeurig opsomt,is voor mij de maat echt vol. Resoluut bedenk ik dat ik ermee ga stoppen. Ik wil gewoon niet meer naar die man luisteren. Maar tussen de gedachte en de daad gebeurt in dat soort gevallen bij mij altijd erg veel. Ik heb dit luisterboek kado gekregen...dat kun je niet maken met een kado...misschien wordt het toch nog leuk....en vooral speelt daar mijn nieuwsgierigheid op... Zelfs al wordt het niet meer leuk, dan nog ben ik gewoon stiknieuwsgierig..ik wil weten hoe het verder gaat..zou het hem werkelijk lukken om al die CD's vol te praten met diezelfde soort van informatie? etc..etc... Gevolg: ik blijf gewoon luisteren. En ja dan komt er zoals ook met dit boek weer het geval is, vaak toch een omslagpunt of puntje. Het verhaal krijgt een wending waardoor ik toch ineens oprecht geinteresseerd raak en werkelijk benieuwd ben naar wat er verder gaat gebeuren. Tja en uiteindelijk was ik, toen ik dan weer thuisgekomen was en de auto geparkeerd had, blij dat ik was blijven luisteren. Al snap ik toch nog steeds niet waarom Nicolaas Matsier voor dat boek de Mekkaprijs heeft gekregen. Dat houdt in dat het de meestgenoemde titel is op door zo'n 100 vooraanstaande critici opgestelde voorkeurslijsten. Op mijn voorkeurslijst staan echt andere boeken.

Als verleiden je grootste kwaliteit is...

Als verleiden je grootste kwaliteit is...nou, dan ben je een verleidkundige... Aya Luna, verleidkundige....aangenaam kennis met u te maken. Dat is gelijk een geweldige opening voor een boeiend gesprek. Verleidkundige, ik zie het al helemaal voor me hoe ik op een drukke receptie, een saaie verjaardag of op de camping bij een glaasje wijn met die nieuwe nederlandse buren mezelf voorstel als verleidkundige. Aan mijn lief heb ik me uiteraard nooit voorgesteld als verleidkundige maar ik hoop natuurlijk wel dat hij me er een vindt, en liefst de beste.
Moet je ook eens proberen. Je verbeelden dat je je in het openbaar aan anderen voorstelt als verleidkundige. Wedden dat er dan vrijwel meteen een glimlach op je gezicht verschijnt. Trouwens nog voordat ik überhaupt de tijd kreeg om me dat voor te stellen had het woord allang diverse beelden bij me opgeroepen. Nou weet ik wel dat de verbeelding altijd razendsnel werkt, verbeelding kent immers geen tijd. Verbeelding speelt zich buiten de tijd af. Maar in dit geval was ik me daar dan ook des te meer bewust van.
Op zoek naar een interessante vrouw die ik zou kunnen uitnodigen om in het kader van een jubileum een lezing te verzorgen rondom het thema spiritualiteit en zusterschap kwam ik haar op het spoor. Pauline Schueler. Verleidkundige. Met een eigen instituut. Het verleidkundig instituut. http://www.verleidkundiginstituut.nl/ Een slimme dame die met haar initiatief de Marie Claire Starters Award 2006, een ABN AMRO prijs voor ondernemende'power vrouwen'heeft gewonnen. Een mooi voorbeeld van aanwenden van je kwaliteiten en dat te gelde maken.

Gelukkig is hij er weer.

Mijn kapper. Vorige keer was hij ziek en werd ik door een ander geknipt. Nou daar was ik in het geheel niet blij mee. Zij kon, nog voordat ze begonnen was, al geen goed meer doen bij me. Ze had mijn haar al enkele keren geverfd. Ik wist dus welk vlees ik in de kuip had. Maar ja ik wil ook niet lullig doen, en zoveel kan er nou ook weer niet mis gaan, en als ik precies zeg wat ik wil dan moet het toch lukken...Maar nee hoor. Het resultaat was waar ik al bang voor was. De coupe voelde niet lekker en de styling zag er niet uit. Toen ze vroeg hoe ik het vond zei ik dan ook dat ik het vreselijk vond. Enkel een verbaasd oh,ja? en een zuinige glimlach kreeg ik van haar terug. En de rekening natuurlijk. Bij het eerste het beste tankstation ben ik gestopt en heb mijn hoofd nog net niet onder de kraan gestoken maar mijn haar wel flink nat gemaakt. Na enige tijd lieten mijn krullen zich gelukkig weer zien. Een opluchting.
De mensen in mijn omgeving snapten mijn reactie niet zo, en nou had ik mijn teleurstelling nog tamelijk rustig geuit... Zij vonden het wel leuk geknipt. Maar een kapsel gaat niet alleen over hoe het eruit ziet. Het heeft minstens zoveel of misschien wel meer te maken met hoe ik me ermee voel. Het is eigenlijk net als met kleding. Als ik voel dat het kapsel me past, ook al is het wat te kort naar mijn zin - zoals vandaag ook - want die kapper van mij houdt wel heel erg veel van kort - dan is dat toch een lekker gevoel. Dan horen we weer bij elkaar, mijn kapsel en ik. Ik wil me thuisvoelen in mijn kapsel. Dan ben ik helemaal tevreden en voel ik me blij en opgeruimd en in het "ergste" geval zelfs mooi. Och en dat ik het ook deze keer een beetje te kort vind - ik ben niet snel tevreden als het om mijn haar gaat......het groeit vanzelf weer langer.

Geboeid heb ik in de auto, op weg naar mijn werk, zitten uisteren naar Radio 1 waar een gesprek plaatsvond met Henk en Sander van Hoorn, beiden werkzaam in de journalistiek; Henk bij de Openbare Omroep, onder andere als presentator van het radioprogramma "Met het oog op morgen"; Sander als NOS-correspondent in Israel. En bovenal zijn Henk en Sander vader en zoon, althans dat was voor mij het belangrijkste element waar ik in het luisteren op lette, zo merkte ik gaandeweg.
Gek eigenlijk, ik voel me regelmatig beroerd als ik een gesprek hoor tussen vaders en zonen. Ik raak snel ontroerd als zich iets moois afspeelt tussen vaders en zonen. En met iets moois bedoel ik dan als er echt contact is en je hoort dat ze elkaar verstaan en met elkaar in gesprek zijn en hoe zij dat doen. Bij moeders en dochters heb ik dat minder, misschien omdat ik dat zo goed ken, al die mooie en ontroerende momenten en contacten met mijn dochters. Van de relatie tussen vaders en zonen ken ik dat niet. Over die relatie weet ik zo weinig, ik heb immers geen broers en geen zonen, dus van dichtbij heb ik het nauwelijks meegemaakt. Ja tegenwoordig krijg ik er wel iets van mee als ik kijk naar mijn lief en zijn zoon. Ik raak dan ook zo vaak vertederd als ik die twee zie, en ik vind het helemaal leuk om te zien als er dan ook nog een stel vrienden met zoonlief meekomen om bij pa te eten. Alleen al van de verhalen - als ik er zelf niet bij ben - geniet ik ontzettend.
Mannen, vaders en zonen, doen het zo anders met elkaar dan moeders en dochters. Voor mij een tamelijk onontgonnen wereld. Leuk om daar af en toe eens een kijkje in te mogen nemen.

Mijn blog ziet het licht.
Tot voor kort vond ik een weblog leuk voor anderen. Maar niet voor mij. Nee hoor, mij niet gezien. Ik ben daar heel dubbel in. Ik lees graag op een weblog van een ander. Al lezende krijg je een beetje het idee dat je zo iemand kent. Diegene lijkt gelijk een beetje dichtbij, alsof hij of zij tot je vriendenkring behoort. In het geval het een vreemde betreft dan. En dat is een plezierige beleving. Alsof je een goed boek leest maar nu ken je de schrijver. En als 't om het log van een bekende gaat is het net alsof die even bij je is. En in sommige gevallen is dat heerlijk. Maar mezelf via een weblog laten zien, nou nee, mooi niet. Want tegelijkertijd vind ik het ook wel pervers en vreemd om je zo te kijk te zetten ten opzichte van de buitenwereld. Een openbaar dagboek. Klinkt overigens een beetje als een openbaar riool. En alsof je er een weblog voor nodig hebt om je te uiten naar te buitenwereld; dat je dat niet gewoon in een gesprek van persoon tot persoon zou kunnen. Ik ben toch niet contactgestoord......
Maar toch. Allengs ga toch ook ik steeds meer de behoefte voelen om me via het log te uiten. Gewoon woorden geven aan wat me bezighoudt. Nou ja, niet woorden geven aan alles wat me bezighoudt hoor. Dat zou wel al te dol worden. Dat is echt te gortig. Nee, ik wil gewoon eens uitproberen hoe dat is. Via het log uiting geven aan de dingen waarover het prettig is te schrijven, want ja schrijven vind ik echt leuk, gewoon uiting geven aan de dingen waarover het prettig is te schrijven om gelezen te worden. Daar gaat ie dan!