Gesloten huis - gesloten boek
Als liefhebber van luisterboeken - ik vind het werkelijk heerlijk om voorgelezen te worden, liefst in het echt, maar als ik alleen in de auto zit is een voorlezer op CD een best alternatief - kom ik soms echt in een dilemma.
Nu luister ik "Gesloten Huis" van Nicolaas Matsier (pseudoniem van Tjit Reinsma). Nu al bijna 4 CD's lang dreigt het gesloten huis een gesloten boek te worden want echt meeslepend vind ik het niet. De meeste tijd is het werkelijk ronduit saai. Met een precisie en nauwkeurigheid die zo vergaand is dat mijn gedachten zeer regelmatig afdwalen - dat voordeel heeft het dan weer - naar opwekkender oorden, beschrijft hij zijn verleden. Het boek draagt ook als ondertitel "zelfportret met ouders". Als hij op CD 3 de huishoudtips letterlijk beschrijft die hij vindt in het schrift van zijn overleden moeder, of de inhoud van het poetsdoekenmandje nauwkeurig opsomt,is voor mij de maat echt vol. Resoluut bedenk ik dat ik ermee ga stoppen. Ik wil gewoon niet meer naar die man luisteren. Maar tussen de gedachte en de daad gebeurt in dat soort gevallen bij mij altijd erg veel. Ik heb dit luisterboek kado gekregen...dat kun je niet maken met een kado...misschien wordt het toch nog leuk....en vooral speelt daar mijn nieuwsgierigheid op... Zelfs al wordt het niet meer leuk, dan nog ben ik gewoon stiknieuwsgierig..ik wil weten hoe het verder gaat..zou het hem werkelijk lukken om al die CD's vol te praten met diezelfde soort van informatie? etc..etc... Gevolg: ik blijf gewoon luisteren. En ja dan komt er zoals ook met dit boek weer het geval is, vaak toch een omslagpunt of puntje. Het verhaal krijgt een wending waardoor ik toch ineens oprecht geinteresseerd raak en werkelijk benieuwd ben naar wat er verder gaat gebeuren. Tja en uiteindelijk was ik, toen ik dan weer thuisgekomen was en de auto geparkeerd had, blij dat ik was blijven luisteren. Al snap ik toch nog steeds niet waarom Nicolaas Matsier voor dat boek de Mekkaprijs heeft gekregen. Dat houdt in dat het de meestgenoemde titel is op door zo'n 100 vooraanstaande critici opgestelde voorkeurslijsten. Op mijn voorkeurslijst staan echt andere boeken.

Als verleiden je grootste kwaliteit is...

Als verleiden je grootste kwaliteit is...nou, dan ben je een verleidkundige... Aya Luna, verleidkundige....aangenaam kennis met u te maken. Dat is gelijk een geweldige opening voor een boeiend gesprek. Verleidkundige, ik zie het al helemaal voor me hoe ik op een drukke receptie, een saaie verjaardag of op de camping bij een glaasje wijn met die nieuwe nederlandse buren mezelf voorstel als verleidkundige. Aan mijn lief heb ik me uiteraard nooit voorgesteld als verleidkundige maar ik hoop natuurlijk wel dat hij me er een vindt, en liefst de beste.
Moet je ook eens proberen. Je verbeelden dat je je in het openbaar aan anderen voorstelt als verleidkundige. Wedden dat er dan vrijwel meteen een glimlach op je gezicht verschijnt. Trouwens nog voordat ik überhaupt de tijd kreeg om me dat voor te stellen had het woord allang diverse beelden bij me opgeroepen. Nou weet ik wel dat de verbeelding altijd razendsnel werkt, verbeelding kent immers geen tijd. Verbeelding speelt zich buiten de tijd af. Maar in dit geval was ik me daar dan ook des te meer bewust van.
Op zoek naar een interessante vrouw die ik zou kunnen uitnodigen om in het kader van een jubileum een lezing te verzorgen rondom het thema spiritualiteit en zusterschap kwam ik haar op het spoor. Pauline Schueler. Verleidkundige. Met een eigen instituut. Het verleidkundig instituut. http://www.verleidkundiginstituut.nl/ Een slimme dame die met haar initiatief de Marie Claire Starters Award 2006, een ABN AMRO prijs voor ondernemende'power vrouwen'heeft gewonnen. Een mooi voorbeeld van aanwenden van je kwaliteiten en dat te gelde maken.

Gelukkig is hij er weer.

Mijn kapper. Vorige keer was hij ziek en werd ik door een ander geknipt. Nou daar was ik in het geheel niet blij mee. Zij kon, nog voordat ze begonnen was, al geen goed meer doen bij me. Ze had mijn haar al enkele keren geverfd. Ik wist dus welk vlees ik in de kuip had. Maar ja ik wil ook niet lullig doen, en zoveel kan er nou ook weer niet mis gaan, en als ik precies zeg wat ik wil dan moet het toch lukken...Maar nee hoor. Het resultaat was waar ik al bang voor was. De coupe voelde niet lekker en de styling zag er niet uit. Toen ze vroeg hoe ik het vond zei ik dan ook dat ik het vreselijk vond. Enkel een verbaasd oh,ja? en een zuinige glimlach kreeg ik van haar terug. En de rekening natuurlijk. Bij het eerste het beste tankstation ben ik gestopt en heb mijn hoofd nog net niet onder de kraan gestoken maar mijn haar wel flink nat gemaakt. Na enige tijd lieten mijn krullen zich gelukkig weer zien. Een opluchting.
De mensen in mijn omgeving snapten mijn reactie niet zo, en nou had ik mijn teleurstelling nog tamelijk rustig geuit... Zij vonden het wel leuk geknipt. Maar een kapsel gaat niet alleen over hoe het eruit ziet. Het heeft minstens zoveel of misschien wel meer te maken met hoe ik me ermee voel. Het is eigenlijk net als met kleding. Als ik voel dat het kapsel me past, ook al is het wat te kort naar mijn zin - zoals vandaag ook - want die kapper van mij houdt wel heel erg veel van kort - dan is dat toch een lekker gevoel. Dan horen we weer bij elkaar, mijn kapsel en ik. Ik wil me thuisvoelen in mijn kapsel. Dan ben ik helemaal tevreden en voel ik me blij en opgeruimd en in het "ergste" geval zelfs mooi. Och en dat ik het ook deze keer een beetje te kort vind - ik ben niet snel tevreden als het om mijn haar gaat......het groeit vanzelf weer langer.

Geboeid heb ik in de auto, op weg naar mijn werk, zitten uisteren naar Radio 1 waar een gesprek plaatsvond met Henk en Sander van Hoorn, beiden werkzaam in de journalistiek; Henk bij de Openbare Omroep, onder andere als presentator van het radioprogramma "Met het oog op morgen"; Sander als NOS-correspondent in Israel. En bovenal zijn Henk en Sander vader en zoon, althans dat was voor mij het belangrijkste element waar ik in het luisteren op lette, zo merkte ik gaandeweg.
Gek eigenlijk, ik voel me regelmatig beroerd als ik een gesprek hoor tussen vaders en zonen. Ik raak snel ontroerd als zich iets moois afspeelt tussen vaders en zonen. En met iets moois bedoel ik dan als er echt contact is en je hoort dat ze elkaar verstaan en met elkaar in gesprek zijn en hoe zij dat doen. Bij moeders en dochters heb ik dat minder, misschien omdat ik dat zo goed ken, al die mooie en ontroerende momenten en contacten met mijn dochters. Van de relatie tussen vaders en zonen ken ik dat niet. Over die relatie weet ik zo weinig, ik heb immers geen broers en geen zonen, dus van dichtbij heb ik het nauwelijks meegemaakt. Ja tegenwoordig krijg ik er wel iets van mee als ik kijk naar mijn lief en zijn zoon. Ik raak dan ook zo vaak vertederd als ik die twee zie, en ik vind het helemaal leuk om te zien als er dan ook nog een stel vrienden met zoonlief meekomen om bij pa te eten. Alleen al van de verhalen - als ik er zelf niet bij ben - geniet ik ontzettend.
Mannen, vaders en zonen, doen het zo anders met elkaar dan moeders en dochters. Voor mij een tamelijk onontgonnen wereld. Leuk om daar af en toe eens een kijkje in te mogen nemen.

Mijn blog ziet het licht.
Tot voor kort vond ik een weblog leuk voor anderen. Maar niet voor mij. Nee hoor, mij niet gezien. Ik ben daar heel dubbel in. Ik lees graag op een weblog van een ander. Al lezende krijg je een beetje het idee dat je zo iemand kent. Diegene lijkt gelijk een beetje dichtbij, alsof hij of zij tot je vriendenkring behoort. In het geval het een vreemde betreft dan. En dat is een plezierige beleving. Alsof je een goed boek leest maar nu ken je de schrijver. En als 't om het log van een bekende gaat is het net alsof die even bij je is. En in sommige gevallen is dat heerlijk. Maar mezelf via een weblog laten zien, nou nee, mooi niet. Want tegelijkertijd vind ik het ook wel pervers en vreemd om je zo te kijk te zetten ten opzichte van de buitenwereld. Een openbaar dagboek. Klinkt overigens een beetje als een openbaar riool. En alsof je er een weblog voor nodig hebt om je te uiten naar te buitenwereld; dat je dat niet gewoon in een gesprek van persoon tot persoon zou kunnen. Ik ben toch niet contactgestoord......
Maar toch. Allengs ga toch ook ik steeds meer de behoefte voelen om me via het log te uiten. Gewoon woorden geven aan wat me bezighoudt. Nou ja, niet woorden geven aan alles wat me bezighoudt hoor. Dat zou wel al te dol worden. Dat is echt te gortig. Nee, ik wil gewoon eens uitproberen hoe dat is. Via het log uiting geven aan de dingen waarover het prettig is te schrijven, want ja schrijven vind ik echt leuk, gewoon uiting geven aan de dingen waarover het prettig is te schrijven om gelezen te worden. Daar gaat ie dan!