zwart-wit
Zwart-wit, droog-nat, licht-donker, leven-dood, het is maar hoe je het noemt.... Je hebt van die dagen of periodes waarin het leven alleen maar uit tegenstellingen lijkt te bestaan.
Maandag nog een heerlijke zomerse dag in Berlijn, samen met mijn geliefde rondfietsend over de zonovergoten Kurfürstendam, door Kreuzberg, Preslauer Berg en meer van die plaatsen. Dinsdagochtend grauw en regenachtig vertrokken we weer in de auto naar Nederland.
Gaandeweg voelde ik het al opkomen....hoe gezond en lekker in m'n lijf ik me ook had gevoeld gedurende die zalige dagen in Berlijn (op de nodige zadelpijn na dan, want wat hebben we veel gefietst!)...op weg naar huis voelde ik me beroerd worden en eenmaal thuisgekomen was het wel duidelijk. Om 20.00 uur lag ik in bed. Nu ik inmiddels aan de antibiotica ben knap ik wel weer aardig op, dat spul werkt terwijl je er op wacht.
Leven en dood is ook zo'n gegeven. Op diverse plaatsen in mijn omgeving overleden in de afgelopen dagen en weken mensen in de leeftijdsgroep van mijn ouders. Dat brengt de nodige onrust met zich mee bij mijn ouders en inmiddels ook bij mij. Het besef van eindigheid dringt zich weer eens op. Tegelijkertijd krijg ik sms-berichtjes van mijn jongste dochter uit Engeland die bruisen van het leven. Ze is er voor haar werk en het is heerlijk om te lezen dat ze het goed heeft daar, hoe druk het ook is, het klinkt allemaal zeer levendig en opwindend. Dat kun je van mijn werk op dit moment niet zeggen. Ik heb het gevoel dat ik bijna onder de hoeveelheid bezwijk. Het is ook zo'n tegenstelling met die heerlijke dagen voor onszelf in Berlijn. Terwijl ik toch meestal niet vies ben van hard werken, zeker ook omdat ik mijn werk erg leuk vindt. Eigenlijk heb ik momenteel niet eens tijd om even bij te komen en na te genieten van ons samen in Berlijn. Ook al zo iets, eerst dag en nacht samen en dan nu weer zo feitelijk apart ons eigen leven levend, elkaar alleen maar soms in bed even tegenkomend. En dat terwijl ik zo'n behoefte heb aan gezelschap. Iedereen is zo druk met z'n eigen dingen bezig, thuis, op het werk, zelfs in het verkeer vanochtend...ik kreeg nog nauwelijks de kans om naar de rechterrijbaan te gaan om die snelheidsmaniak even vrije doorgang te geven - bijna zat ie bij me binnen. Zo ook met inparkeren. Degene achter me was zo ongeduldig dat ik halverwege mijn parkeeraktie niet meer verder kon omdat ik door die achteropkomer op de hielen gezeten werd. Tja......je hebt van die dagen................

Kinderen binden
In de volksmond wordt zo vaak gezegd: kinderen binden, het zijn handenbinders. Nou wordt, als men dat zegt, vaak gedoeld op kleine kinderen die veel aandacht nodig hebben bij het verkennen van de wereld. Dat zijn de leeftijden waarop je veel moet opletten en alles in de gaten moet houden om de veiligheid te garanderen.
Mijn kinderen hebben die leeftijd allang achter zich gelaten en zijn volwassen vrouwen - echt vrouwen van de wereld.... En! ..... het blijven altijd mijn kinderen... Als hen iets overkomt ben ik me onmiddellijk ontzettend bewust van mijn moederschap/ouderschap - dan word ik in a split second een en al moeder en kan de rest van de wereld me werkelijk gestolen worden.
Ik schrok me dood gisteren, toen ik hoorde dat die kleine meid van mij - ja die volwassen vrouw die haar zaakjes zeer goed op orde heeft en weet wat ze in haar leven wil - op de snelweg stond, aangereden door een vrachtwagen die haar over het hoofd had gezien. Niet te geloven!!!... Hoe haalt die vent het in z'n hoofd om mijn dochter over het hoofd te zien!!!!! Onredelijk en furieus word ik in zo'n moment........dan ben ik weer die tijgerin die voor haar kinderen staat....dan weet ik weer dat ik voor mijn kinderen door het vuur ga.
Gelukkig was het allemaal toch niet zo erg als de beelden die ik onmiddellijk zag toen ik nog maar half had gehoord dat ze aangereden was. Wat een opluchting!!!!
Dan zijn daar ook onmiddellijk andere mensen die haar zeer liefdevol opvangen, en dat doet me goed. Zoals de politie en het vriendenechtpaar waar ze onmiddellijk na het gebeuren naar toe ging, nadat ze natuurlijk eerst alles goed geregeld had met het schadeformulier - want dat doet ze, ze regelt haar zaakjes goed.
Ja en dan klopt de uitspraak dat kinderen binden ook weer zo helemaal. Want B en ik waren in dat gebeuren weer zeer verbonden als de ouders van onze dochters, de ouders van haar die daar op de snelweg gedeukt en wel stond bij te komen en de ouders van haar die net bezig was haar nieuwe huis in te richten.
Mooi toch eigenlijk die band tussen ouders en kinderen. Daarmee weer eens beseffend dat die band nooit verloren gaat, evenals de band die je als ouders hebt middels en door je kinderen. Ja...kinderen binden.

Een wondertje
Ouder worden en leesbrillen horen bij elkaar. Tenminste zo ben ik het gewend. En zo heeft het bij ook mij gewerkt. Tot nu toe dan. Of eigenlijk is het, als ik nauwkeuriger ben, nog anders. Bij het ouder worden was het bij mij zo dat als ik veraf goed wilde zien, dan zag ik het dichtbij niet meer. En omgekeerd. Als ik dichtbij goed wilde zien, zag ik het veraf niet meer. Gebruikte ik het hulpmiddel om goed veraf te kunnen zien, te weten contactlenzen, dan had ik een leesbril nodig om dichtbij te kunnen zien. Droeg ik nu mijn lenzen niet, dan had ik ook geen bril nodig om te kunnen lezen. Dit laatste was altijd heel handig in bed als je alle hulpstukken al op het nachtkastje hebt gelegd. Overigens werkt dat na vandaag nog steeds zo.
Ja vandaag kwam er een verandering in mijn kijk- en leesverhaal.
Sinds vandaag kan ik met hetzelfde hulpmiddel zowel dichtbij als veraf zien. Een klein wondertje vind ik het. Ik heb lenzen die gemaakt zijn om op beide afstanden goed te kunnen zien. En dat vind ik geweldig knap. Niet perse van die lenzen, hoewel ik het geweldig vind dat men zoiets heeft kunnen ontwikkelen. Maar vooral vindt ik het super dat onze (lees: mijn) hersenen dat kunnen. Dat is pas echt een wondertje. Die lenzen bestaan uit ringen, afwisselend om veraf en dichtbij mee te kunnen kijken. De hersenen krijgen dus voortdurende twee beelden aangeleverd, een voor veraf en een voor dichtbij. En nu komt het: de hersenen moeten dus kiezen welk beeld ze op dat moment nemen, het veraffe of het dichtbije. Dat is toch ongelooflijk, de hersenen maken gewoon de keuze. En dat gaat in de meeste gevallen goed. In mijn geval gaat het ook goed. Al is het nog wel wennen hoor. De woorden zijn nog wel onrustig en wat later op de avond zoals nu is het wel een beetje vermoeiend. Maar dat heeft men mij verteld. De hersenen hebben twee weken de tijd nodig om echt goed te wennen aan dit fenomeen van keuze tussen twee aangeleverde beelden. Nou die tijd gun ik ze. En in de tussentijd verbaas ik me over zoveel vernuft.