Je wil toch iets in handen hebben
Al voel ik me een digibeet,ook ik heb een digitale camera en kan mijn computer niet meer missen. En toch...... ten lange leste wil ik toch iets in handen hebben. Zo heb ik vanochtend een bestelling gedaan om een groot aantal foto's op paier af te drukken. Het is uiteindelijk toch echt veel echter om een papieren foto in handen te hebben dan voor mijn scherm zittend naar die prentjes te kijken. Romantiek is het eigenlijk, die plaatjes in mijn handen of ze al bladerend in een fotoboek bekijken waarin ik ze eigenhandig heb ingeplakt. Soms moet de virtuele werkelijkheid gewoon tastbaar worden anders zou ik nog bijna het gevoel krijgen dat het niet echt (gebeurd)is. Vreemd toch eigenlijk. Is dat nou een kenmerk van een digibeet of heeft het toch met romantiek te maken?

Spelen
Vandaag zit ik voor het eerst op mijn nieuwe werkplek - op mijn "oude" werk dan wel.
Ik zit nu aan de achterkant van het gebouw na 5 jaar aan de voorkant gezeten te hebben. Het leuke is dat ik nu uitkijk op een rij grote tuinen achter grote woningen. Inmiddels is het half 5 geworden en ik verbaas me al een tijdje over die twee kleine meisjes die ik al vanaf ongeveer 11 uur vanochtend in de tuin bezig heb gezien. Druk huppelend en springend, dan weer rustig samen gebogen over iets - ik stel me zo voor: een slakje, een bloempje, een keuteltje van het konijn of zo - krijg ik zo onderhand grote bewondering voor de tomeloze energie van die kinderen. Wat een heerlijkheid toch om zo lekker intens te genieten van ..ja van wat eigenlijk...gewoon maar lekker samen zijn in de tuin...springen en doen en met je aandacht zijn waar die naartoe getrokken wordt. Heerlijk toch die kinderwereld.

Met trein en bus
Het eerste stukje met mijn lief in de auto - tot Rotterdam - ging ik vandaag met trein en bus naar mijn werk. Het is echt een hele tijd geleden dat ik in de trein zat, laat staan in de bus. Heerlijk was het om na het krantje in de trein even mijn ogen dicht te doen. Nergens geen omkijken naar. Gelukkig zat ik - per toeval - in eens stiltecoupe anders had ik niet zo rustig kunnen doezelen. Het was namelijk goed te merken dat in een deel van het land herfstvakantie is. Ongelooflijke hoeveelheden kinderen begeleid door moeders stapten in en uit de trein. Nou en toen dus de bus in, die toevallig ook al klaar stond, waar ik warm verwelkomd werd door een aardige en erg mooie Surinamer die me vertelde dat hij speciaal voor mij langs de halte zou rijden waar ik wilde uitstappen. Natuurlijk wist ik beter maar toch......zo begint een dag toch wel prettig; zeker als dan ook nog een heerlijk herfstzonnetje schijnt.

De heks
van Portobello. Dat boek luister ik nu als luisterboek in de auto. Een boeiend boek, leuk om naar te luisteren, al moest ik aanvankelijk wennen aan de manier van voorlezen. Er zijn namelijk verschillende stemmen die het verhaal vanuit de verschillende personages vertellen. Dan valt het ook zo op hoe belangrijk stem is. Hoeveel stem eigenlijk zegt over wie er spreekt. En al die facetten die er aan stem zitten; klank, (klank)kleur, intonatie, hard/zacht preken en noem al die dingen maar op. Ze zijn zo bepalend. De combinatie van al die facetten maken dat een stem zo eigen is. Want dat is het. Stem is zo iets eigens, heeft een geheel eigen sfeer en gevoelskleur. Zo is er die stem die ik ken van een ander luisterboek en ik merk dat het gevoel en de sfeer die tot dan toe voor mij bij dat boek thuishoorden niet persé bij dat boek horen maar gewoon bij die stem. Want precies die sfeer voel ik nu telkens weer als deze personage aan het woord is. Wat een beïnvloeding via de stem toch eigenlijk. Moet ik dan toch alles zelf lezen om in mijn eigen sfeer te blijven?

Dommigheid
Rita Verdonk uit de VVD gestapt. En als ze het zelf niet had gedaan hadden ze haar geroyeerd. Gewoon dommigheid van de VVD. Had haar toch als VVD lid haar eigen zetel in de kamer laten behouden. Dat levert de VVD nog wat kiezers op. En in de tussentijd kunnen ze dan de tijd goed gebruiken en hun stinkende best doen om weer op krachten te komen. Rita Verdonk geen lid meer van de VVD is volgens mij de genadeklap voor de VVD.
En nou moet je weten dat ik helemaal geen VVD stemster ben. Integendeel. Ik heb helemaal niets met de VVD en mij persoonlijk zal het een biet zijn maar ik vind het wel een opvallende beweging.

De vinger op de zere plek.
Het is erg fijn om te werken met collega's die je goed kennen. En soms verrekte pijnlijk. Dan kan het voorkomen dat er eentje de vinger zo precies op je zere plek legt dat je in één klap in het volle licht staat en je van de weeromstuit helemaal stil van binnen wordt en alleen nog maar naar lucht kunt happen. Zo verging het mij deze ochtend toen ze me na een heel gesprek in het weglopen en passant nog even toewierp dat ik de felheid en gedrevenheid wel heb maar dat niemand die van me krijgt. Ze heeft gelijk. In één klap zag ik weer eens glashelder voor me dat ik daarmee de helft van mezelf achterhou. Hoe lullig voor die ander(en) en hoe lullig voor mij. Waarom gun ik die ander mijn gedrevenheid en felheid niet? Och het antwoord weet ik natuurlijk, maar daar gaat het helemaal niet om. Het wordt gewoon de hoogste tijd dat ik dat deel van mezelf ook eens aan de wereld geef.

Wie had dat ooit gedacht dat ik nog eens zoveel plezier zou beleven aan speurtochten nieuwe stijl, oftewel geocachen. Dat deden we namelijk voor J's verjaardag gisteren. Op basis van coördinaten die je met een apparaatje (een soort tom-tom maar dan anders)opzoekt, zoek je een schat die iemand verborgen heeft. Over de hele wereld liggen schatten verborgen. Op die manier hebben we gisteren plekjes in onze eigen stad gezien die we nog niet eerder gezien hadden. Geocachen, hoe krijg je het verzonnen. Het is een erg leuke bezigheid en een leuke manier om iets van een stad te zien. Overigens heb je ook veel schatten in bossen en andere natuurgebieden. Aanvankelijk nog had ik ook niet zo'n behoefte aan het apparaatje aflezen en bedienen - ik ben immers wel een beetje digibeet - maar toen het er later dan toch van kwam vond ik het erg leuk en zelfs jammer toen P het weer overnam. Spelen blijft gewoon leuk, zelfs voor digibeten.

Of je nou 60 of 18 wordt
Dat maakt wel enig verschil en toch ook niet. Zaterdag vierden we de 60ste verjaardag van een vriend en zondag de 18de verjaardag van de dochter van mijn partner. Een heel verschil als je kijkt naar de cijfertje. De een inmiddels het grootste deel van zijn leven achter de rug terwijl de ander het nog voor de boeg heeft, die 42 jaar; dat hopen wij tenminste allemaal.
En allebei staan ze op een belangrijk punt in hun leven, dat ieder op zijn en haar eigen manier beleeft. Zo is 18 zogezegd het paspoort naar de toekomst. En 60 in die termen het paspoort naar de wijsheid? Of zou je dan moeten zeggen naar het heden? Want verleden klopt ook niet en eeuwigheid allerminst. Ik hou het maar op wijsheid. Wellicht ook omdat ik dat een troost voor mezelf vind. De 18 ben ik allang gepasseerd en de 60 komt al akelig dichtbij. Als ik het zo in cijfers voor me zie is het echt ongelooflijk en onwerkelijk. Ik voel me namelijk meer 18 dan 60. Een gek fenomeen toch eigenlijk, leeftijd. Ben je nou zo oud als je feitelijke leeftijd of ben je zo oud als je je voelt?

Een beetje dromen
Op zoek op internet naar wat concrete gegevens droomde ik steeds verder weg en kwam ik de volgende prachtige tekst van Adriaan Roland Holst tegen:

"Laat mij niet zeggen dat dit liefde is geef mij maar zacht je kleine warme handen; wij zullen dwalen door de schemerlanden, waar dromen leven is."

In het hart geraakt droom ik nog een beetje door mijn lief........