Dochter is verhuisd - 3 hoge trappen is hard werken. De laatste dingetjes zijn gedaan. Nog een laatste ritje gemaakt naar het oude huis om de daar nog geparkeerde auto van dochterlief op te halen. Op de stoep van het nieuwe huis nog even afscheid nemen. En dan weer de auto starten en lekker naar huis......nou..mooi niet... Hij doet helemaal niets meer. Zelfs geen prutteltje hoor ik uit de motor komen. Het zal toch niet waar zijn?! Ja hoor. We krijgen hem niet aan de praat. Dan toch maar weer -de tweede keer al in korte tijd - de Wegenwacht bellen. Deze keer moest ik langer wachten dan vorige keer. Ja mevrouw, het is de startmotor. Er moet een nieuwe in. En dat op zaterdag aan het eind van de middag. Dat was dus duidelijk. Nadat hij zijn WW-collega even gebeld had of hij toevallig een passende startmotor had liggen en hem en passant vroeg of ie nog iets voor hem mee moest nemen van Christine LeDuc, want daar stond ik toevallig - och wat is toeval - werd ik aangetrokken en kon ik gelukkig op weg gaan naar huis; maar wel met een zeer nadrukkelijke waarschuwing vooraf van de WW-meneer. Zorg dat de motor niet afslaat, mevrouw!!!! Nou ja en dan ga je op weg en dat is toch raar. Al die keren rij je zonder je ook maar een enkele keer druk te maken over de motor die misschien wel af kan slaan (bijna ondenkbaar bij een dieseltje)en nu besef je dan des te meer dat het echt niet mag gebeuren - het afslaan - en de zenuwen doen je stram worden. Want stel je toch eens voor dat dat ding afslaat...moet ik weer de WW bellen..... Natuurlijk ben ik goed thuisgekomen. Ik ben maar gelijk doorgereden naar de garage. Was de garagehouder toevallig een klusje aan het doen. En ja hoor, hij had ook nog een leenautootje voor me. En wat voor een! Een rammelbakkie eerste klas. Veel rammel en tocht maar het deed het. Twee dagen heb ik erin gereden. En toen was mijn eigen auto weer klaar. Ik heb me nog nooit zo gelukkig gevoeld in mijn eigen vertrouwde autootje als na die twee dagen rammelend en tochtend op de weg gereden te hebben. Soms moet je even niet kunnen beschikken over iets om te beseffen hoe blij je er mee bent.