Kort na achten vanochtend loop ik in de supermarkt richtintg koeling op zoek naar de melk - ik zorg namelijk op dinsdag altijd voor de lunchboodschappen op het werk. Me niet bewust van enig geluid dat ik zou kunnen voortbrengen, spreekt plots die aardige jongen - ik schat hem hooguit 19 lentes - me aan met "dat was een diepe zucht, mevrouw". "Oeps", denk ik, "die is me ontschoten zonder dat ik er erg in had". Er ontvouwt zich een aardig gesprek met die levenslustige jongeman die bezig is de schappen in de koeling te vullen. Ik vertrouw hem onmiddellijk toe dat ik het vandaag helemaal niet heb, waarop hij onthult dat hij daar zelden of nooit last van heeft. Als de zon schijnt bijvoorbeeld, zoals vandaag, is zijn dag al helemaal goed. En ik geloof hem. Het is hem namelijk aan te zien. Met z'n guitige blik op de vroege ochtend maakt hij dat mijn dag toch nog goed begint.

Vroeg in de ochtendstond ik in de rij bij het benzinestation om mijn luttele bedrag af te rekenen. Luttel omdat ik mijn tank niet vol had laten lopen. Mij te duur langs de snelweg. Toen ik van huis ging vanochtend was het te vroeg om in mijn woonplaats te tanken. Dus moest ik wel. Het tankstation thuis gaat al wel om 7.00 uur open maar ik was om 6.00 uur al ruimschoots onderweg. Vroeg ja. Het wordt een drukke en lange dag vandaag.
Nou en dan sta je daar in de rij bij dat tankstation als enige vrouw tussen wel 25 mannen, werklui vooral. Een heel groot deel spreekt Pools. Dat viel me zo op vanochtend op de weg. Ik heb zo'n groot aantal nummerborden met een P gezien dat ik aanvankelijk dacht dat er iets aan de hand was. Tot ik me realiseerde dat de meeste Polen natuurlijk vooral handwerklui zijn die met het krieken van de dag in actie komen. Ik ben meestal niet zo vroeg.

Voor je het weet zijn er zomaar 3 maanden voorbij. Het lijkt een open deur en dat is het ook. En tegelijkertijd is het zo waar als de waarheid maar zijn kan. Hoe het dan kan dat dat zomaar gebeurt dat er 3 maanden voorbij gaan, dat vraag je je dan wel af natuurlijk. Nou heel simpel eigenlijk. Door druk te zijn met wat je aandacht vraagt verstrijkt gewoon de tijd. Ja druk was ik. Met mijn werk vooral. En dat duurt nog heel even, een weekje of 3. En dan is het plots een stuk rustiger. Het is in het onderwijs in deze tijd van het jaar nou eenmaal hoogseizoen. Tel daarbij op dat voorafgaand aan de afronding van het studiejaar er nog een paar andere dingen speelden die alle aandacht vroegen, dan is het sommetje gauw gemaakt.
De druk(te) op dit moment brengt me er in elk geval toe dat ik, ter vertier, maar weer eens hier terecht kom. Zo snijdt het mes weer aan twee kanten. Wellicht kan ik dat in de komende tijd wat vaker doen. Ik neem het me voor.