Kort na achten vanochtend loop ik in de supermarkt richtintg koeling op zoek naar de melk - ik zorg namelijk op dinsdag altijd voor de lunchboodschappen op het werk. Me niet bewust van enig geluid dat ik zou kunnen voortbrengen, spreekt plots die aardige jongen - ik schat hem hooguit 19 lentes - me aan met "dat was een diepe zucht, mevrouw". "Oeps", denk ik, "die is me ontschoten zonder dat ik er erg in had". Er ontvouwt zich een aardig gesprek met die levenslustige jongeman die bezig is de schappen in de koeling te vullen. Ik vertrouw hem onmiddellijk toe dat ik het vandaag helemaal niet heb, waarop hij onthult dat hij daar zelden of nooit last van heeft. Als de zon schijnt bijvoorbeeld, zoals vandaag, is zijn dag al helemaal goed. En ik geloof hem. Het is hem namelijk aan te zien. Met z'n guitige blik op de vroege ochtend maakt hij dat mijn dag toch nog goed begint.