zwart-wit
Zwart-wit, droog-nat, licht-donker, leven-dood, het is maar hoe je het noemt.... Je hebt van die dagen of periodes waarin het leven alleen maar uit tegenstellingen lijkt te bestaan.
Maandag nog een heerlijke zomerse dag in Berlijn, samen met mijn geliefde rondfietsend over de zonovergoten Kurfürstendam, door Kreuzberg, Preslauer Berg en meer van die plaatsen. Dinsdagochtend grauw en regenachtig vertrokken we weer in de auto naar Nederland.
Gaandeweg voelde ik het al opkomen....hoe gezond en lekker in m'n lijf ik me ook had gevoeld gedurende die zalige dagen in Berlijn (op de nodige zadelpijn na dan, want wat hebben we veel gefietst!)...op weg naar huis voelde ik me beroerd worden en eenmaal thuisgekomen was het wel duidelijk. Om 20.00 uur lag ik in bed. Nu ik inmiddels aan de antibiotica ben knap ik wel weer aardig op, dat spul werkt terwijl je er op wacht.
Leven en dood is ook zo'n gegeven. Op diverse plaatsen in mijn omgeving overleden in de afgelopen dagen en weken mensen in de leeftijdsgroep van mijn ouders. Dat brengt de nodige onrust met zich mee bij mijn ouders en inmiddels ook bij mij. Het besef van eindigheid dringt zich weer eens op. Tegelijkertijd krijg ik sms-berichtjes van mijn jongste dochter uit Engeland die bruisen van het leven. Ze is er voor haar werk en het is heerlijk om te lezen dat ze het goed heeft daar, hoe druk het ook is, het klinkt allemaal zeer levendig en opwindend. Dat kun je van mijn werk op dit moment niet zeggen. Ik heb het gevoel dat ik bijna onder de hoeveelheid bezwijk. Het is ook zo'n tegenstelling met die heerlijke dagen voor onszelf in Berlijn. Terwijl ik toch meestal niet vies ben van hard werken, zeker ook omdat ik mijn werk erg leuk vindt. Eigenlijk heb ik momenteel niet eens tijd om even bij te komen en na te genieten van ons samen in Berlijn. Ook al zo iets, eerst dag en nacht samen en dan nu weer zo feitelijk apart ons eigen leven levend, elkaar alleen maar soms in bed even tegenkomend. En dat terwijl ik zo'n behoefte heb aan gezelschap. Iedereen is zo druk met z'n eigen dingen bezig, thuis, op het werk, zelfs in het verkeer vanochtend...ik kreeg nog nauwelijks de kans om naar de rechterrijbaan te gaan om die snelheidsmaniak even vrije doorgang te geven - bijna zat ie bij me binnen. Zo ook met inparkeren. Degene achter me was zo ongeduldig dat ik halverwege mijn parkeeraktie niet meer verder kon omdat ik door die achteropkomer op de hielen gezeten werd. Tja......je hebt van die dagen................