Kort na achten vanochtend loop ik in de supermarkt richtintg koeling op zoek naar de melk - ik zorg namelijk op dinsdag altijd voor de lunchboodschappen op het werk. Me niet bewust van enig geluid dat ik zou kunnen voortbrengen, spreekt plots die aardige jongen - ik schat hem hooguit 19 lentes - me aan met "dat was een diepe zucht, mevrouw". "Oeps", denk ik, "die is me ontschoten zonder dat ik er erg in had". Er ontvouwt zich een aardig gesprek met die levenslustige jongeman die bezig is de schappen in de koeling te vullen. Ik vertrouw hem onmiddellijk toe dat ik het vandaag helemaal niet heb, waarop hij onthult dat hij daar zelden of nooit last van heeft. Als de zon schijnt bijvoorbeeld, zoals vandaag, is zijn dag al helemaal goed. En ik geloof hem. Het is hem namelijk aan te zien. Met z'n guitige blik op de vroege ochtend maakt hij dat mijn dag toch nog goed begint.

Vroeg in de ochtendstond ik in de rij bij het benzinestation om mijn luttele bedrag af te rekenen. Luttel omdat ik mijn tank niet vol had laten lopen. Mij te duur langs de snelweg. Toen ik van huis ging vanochtend was het te vroeg om in mijn woonplaats te tanken. Dus moest ik wel. Het tankstation thuis gaat al wel om 7.00 uur open maar ik was om 6.00 uur al ruimschoots onderweg. Vroeg ja. Het wordt een drukke en lange dag vandaag.
Nou en dan sta je daar in de rij bij dat tankstation als enige vrouw tussen wel 25 mannen, werklui vooral. Een heel groot deel spreekt Pools. Dat viel me zo op vanochtend op de weg. Ik heb zo'n groot aantal nummerborden met een P gezien dat ik aanvankelijk dacht dat er iets aan de hand was. Tot ik me realiseerde dat de meeste Polen natuurlijk vooral handwerklui zijn die met het krieken van de dag in actie komen. Ik ben meestal niet zo vroeg.

Voor je het weet zijn er zomaar 3 maanden voorbij. Het lijkt een open deur en dat is het ook. En tegelijkertijd is het zo waar als de waarheid maar zijn kan. Hoe het dan kan dat dat zomaar gebeurt dat er 3 maanden voorbij gaan, dat vraag je je dan wel af natuurlijk. Nou heel simpel eigenlijk. Door druk te zijn met wat je aandacht vraagt verstrijkt gewoon de tijd. Ja druk was ik. Met mijn werk vooral. En dat duurt nog heel even, een weekje of 3. En dan is het plots een stuk rustiger. Het is in het onderwijs in deze tijd van het jaar nou eenmaal hoogseizoen. Tel daarbij op dat voorafgaand aan de afronding van het studiejaar er nog een paar andere dingen speelden die alle aandacht vroegen, dan is het sommetje gauw gemaakt.
De druk(te) op dit moment brengt me er in elk geval toe dat ik, ter vertier, maar weer eens hier terecht kom. Zo snijdt het mes weer aan twee kanten. Wellicht kan ik dat in de komende tijd wat vaker doen. Ik neem het me voor.

Dochter is verhuisd - 3 hoge trappen is hard werken. De laatste dingetjes zijn gedaan. Nog een laatste ritje gemaakt naar het oude huis om de daar nog geparkeerde auto van dochterlief op te halen. Op de stoep van het nieuwe huis nog even afscheid nemen. En dan weer de auto starten en lekker naar huis......nou..mooi niet... Hij doet helemaal niets meer. Zelfs geen prutteltje hoor ik uit de motor komen. Het zal toch niet waar zijn?! Ja hoor. We krijgen hem niet aan de praat. Dan toch maar weer -de tweede keer al in korte tijd - de Wegenwacht bellen. Deze keer moest ik langer wachten dan vorige keer. Ja mevrouw, het is de startmotor. Er moet een nieuwe in. En dat op zaterdag aan het eind van de middag. Dat was dus duidelijk. Nadat hij zijn WW-collega even gebeld had of hij toevallig een passende startmotor had liggen en hem en passant vroeg of ie nog iets voor hem mee moest nemen van Christine LeDuc, want daar stond ik toevallig - och wat is toeval - werd ik aangetrokken en kon ik gelukkig op weg gaan naar huis; maar wel met een zeer nadrukkelijke waarschuwing vooraf van de WW-meneer. Zorg dat de motor niet afslaat, mevrouw!!!! Nou ja en dan ga je op weg en dat is toch raar. Al die keren rij je zonder je ook maar een enkele keer druk te maken over de motor die misschien wel af kan slaan (bijna ondenkbaar bij een dieseltje)en nu besef je dan des te meer dat het echt niet mag gebeuren - het afslaan - en de zenuwen doen je stram worden. Want stel je toch eens voor dat dat ding afslaat...moet ik weer de WW bellen..... Natuurlijk ben ik goed thuisgekomen. Ik ben maar gelijk doorgereden naar de garage. Was de garagehouder toevallig een klusje aan het doen. En ja hoor, hij had ook nog een leenautootje voor me. En wat voor een! Een rammelbakkie eerste klas. Veel rammel en tocht maar het deed het. Twee dagen heb ik erin gereden. En toen was mijn eigen auto weer klaar. Ik heb me nog nooit zo gelukkig gevoeld in mijn eigen vertrouwde autootje als na die twee dagen rammelend en tochtend op de weg gereden te hebben. Soms moet je even niet kunnen beschikken over iets om te beseffen hoe blij je er mee bent.

Kun jij dan geen band verwisselen? vroegen mijn collega's me zeer verbaasd toen ik vertelde hoe ik met een lekke band op de A12 reed, mijn auto naar de vluchtstrook manipuleerde en de Wegenwacht belde. Nee dat kan ik dus niet. Dat heb ik nooit geleerd en dat wil ik ook niet leren. Dat weet ik heel zeker. Ik snap wel dat dat heel geëmancipeerd is en zo als je dat kunt maar op dat gebied wil ik echt graag van ganser harte ongeëmancipeerd zijn en blijven.
Ik heb genoten van de Wegenwachtmeneer die me werkelijk heerlijk van dienst was. Helder en duidelijk vertelde hij me dat ik dicht bij de vangrail moest blijven staan want daar vandaan was het veel te gevaarlijk; hij zou het reservewiel er wel opzetten. Keurig en snel deed hij het. Vervolgens moest er nog lucht in geblazen worden want hij was te zacht geworden in die jaren dat ie niet gebruikt was. "Rijdt u maar heel rustig naar de afslag mevrouw en blijft u maar op de vluchtstrook rijden. Als u aan het eind bent stopt u. Ik rij achter u aan. Daar pomp ik dan de band op. Daar is het wat veiliger om dat te doen." Oh wat is het heerlijk om zonder na te denken gewoon te doen wat iemand je vraagt en dat hij in de tussentijd de dingen netjes voor je regelt. Dat je alleen maar hoeft te wachten tot het klaar is. Ik blijf gewoon lid van de Wegenwacht hoor.

De tijd vliegtniet alleen als ik kijk naar de laatste keer dat ik geschreven heb. Te veel tijd zit er tussen die laatste keer en nu. Tja en zo gaat dat. Het leven zit ook zo vol met zaken en mensen die mijn aandacht krijgen. Dan schiet iets anders er weer bij in. Dat de tijd vliegt en kruipt en je nooit kunt voorspellen wanneer wat precies aan de orde is is toch een wonderlijk fenomeen. Zo zit je intensief te werken en denk je dat je al uren bezig bent, blijkt er net een half uurtje voorbij. En zo maak je mee dat je denkt even bezig geweest te zijn blijken er plots een paar uurtjes verstreken te zijn. Wonderlijk toch die tijd.

Een maand geleden is het alweer dat ik voor het laatst geschreven heb; dat wil zeggen hier geschreven heb. In de tussentijd heb ik me suf geschreven, beroepsmatig dan. En het is nog lang niet klaar. De planning is dat ik op de laatste dag van januari mijn laatste rapport aflever. Wat een lekker vooruitzicht. Maar voor het zover is, is er nog heel wat water door de zee gestroomd.
In die afgelopen maand is er ook al zoveel gebeurd, en dan heb ik het dus niet eens over al die aandacht die het schrijven van die rapporten en de andere werkzaamheden opeisen. Zo zijn we onder andere in die tijd een kleine week in Marrakech geweest, hebben we Sinterklaas gevierd, was er ook nog een familieweekend, zag ik 'alles is liefde' (ja uiteindelijk wel denk ik dan) en ging ik met de oud-OV-ers een dagje naar Antwerpen, waar we overigens na een heel georganiseer vanwege de stakingen van het Belgische spoorwegpersoneel alleen maar natgeregend op zoek waren naar een droog en warm plekje. Zo gaat het trouwens altijd, we hebben zoveel te vertellen aan elkaar dat echt geen oog meer hebben voor waar we zijn; kunst en cultuur is op die dagen niet aan ons besteed. Op andere dagen kan ik daar trouwens wel enorm van genieten. Alles op z'n tijd.
Indrukwekkend was de promotie van M die ik maandag bij de VU in Amsterdam bijwoonde. Wat een kanjer is die meid, 27 jaar en cum laude gepromoveerd op een onderwerp waar ik werkelijk niets van begrijp, heel technisch, heel microbiologisch/genetisch. Knap van die griet hoe ze haar heren en dames opponenten van repliek diende en mooi om te zien hoe diezelfde dames en heren opponenten in de gedachtenwisseling met haar tegelijkertijd straalden en verheugd waren - dat dacht ik tenminste waar te nemen - weer een jonge enthousiaste wetenschapper in hart en nieren in hun midden te kunnen verwelkomen. Mooi ook dat ritueel - tja ik heb nou eenmaal iets met rituelen - bij dat promoveren. Het is een mooie en respectvolle bekrachtiging in tijd en eeuwigheid van wat tot openbaring is gekomen vanuit nieuwsgierigheid, behoefte aan kennis en liefde voor de wetenschap en keihard werken om iets van wat gezien is tot openbaring te laten komen in het laboratorium. Petje af voor haar. En wat heerlijk om haar ouders en zusje zo voloptueus te zien glimmen van trots. Ontroerend mooi.