Gelukkig is hij er weer.

Mijn kapper. Vorige keer was hij ziek en werd ik door een ander geknipt. Nou daar was ik in het geheel niet blij mee. Zij kon, nog voordat ze begonnen was, al geen goed meer doen bij me. Ze had mijn haar al enkele keren geverfd. Ik wist dus welk vlees ik in de kuip had. Maar ja ik wil ook niet lullig doen, en zoveel kan er nou ook weer niet mis gaan, en als ik precies zeg wat ik wil dan moet het toch lukken...Maar nee hoor. Het resultaat was waar ik al bang voor was. De coupe voelde niet lekker en de styling zag er niet uit. Toen ze vroeg hoe ik het vond zei ik dan ook dat ik het vreselijk vond. Enkel een verbaasd oh,ja? en een zuinige glimlach kreeg ik van haar terug. En de rekening natuurlijk. Bij het eerste het beste tankstation ben ik gestopt en heb mijn hoofd nog net niet onder de kraan gestoken maar mijn haar wel flink nat gemaakt. Na enige tijd lieten mijn krullen zich gelukkig weer zien. Een opluchting.
De mensen in mijn omgeving snapten mijn reactie niet zo, en nou had ik mijn teleurstelling nog tamelijk rustig geuit... Zij vonden het wel leuk geknipt. Maar een kapsel gaat niet alleen over hoe het eruit ziet. Het heeft minstens zoveel of misschien wel meer te maken met hoe ik me ermee voel. Het is eigenlijk net als met kleding. Als ik voel dat het kapsel me past, ook al is het wat te kort naar mijn zin - zoals vandaag ook - want die kapper van mij houdt wel heel erg veel van kort - dan is dat toch een lekker gevoel. Dan horen we weer bij elkaar, mijn kapsel en ik. Ik wil me thuisvoelen in mijn kapsel. Dan ben ik helemaal tevreden en voel ik me blij en opgeruimd en in het "ergste" geval zelfs mooi. Och en dat ik het ook deze keer een beetje te kort vind - ik ben niet snel tevreden als het om mijn haar gaat......het groeit vanzelf weer langer.