Mijn blog ziet het licht.
Tot voor kort vond ik een weblog leuk voor anderen. Maar niet voor mij. Nee hoor, mij niet gezien. Ik ben daar heel dubbel in. Ik lees graag op een weblog van een ander. Al lezende krijg je een beetje het idee dat je zo iemand kent. Diegene lijkt gelijk een beetje dichtbij, alsof hij of zij tot je vriendenkring behoort. In het geval het een vreemde betreft dan. En dat is een plezierige beleving. Alsof je een goed boek leest maar nu ken je de schrijver. En als 't om het log van een bekende gaat is het net alsof die even bij je is. En in sommige gevallen is dat heerlijk. Maar mezelf via een weblog laten zien, nou nee, mooi niet. Want tegelijkertijd vind ik het ook wel pervers en vreemd om je zo te kijk te zetten ten opzichte van de buitenwereld. Een openbaar dagboek. Klinkt overigens een beetje als een openbaar riool. En alsof je er een weblog voor nodig hebt om je te uiten naar te buitenwereld; dat je dat niet gewoon in een gesprek van persoon tot persoon zou kunnen. Ik ben toch niet contactgestoord......
Maar toch. Allengs ga toch ook ik steeds meer de behoefte voelen om me via het log te uiten. Gewoon woorden geven aan wat me bezighoudt. Nou ja, niet woorden geven aan alles wat me bezighoudt hoor. Dat zou wel al te dol worden. Dat is echt te gortig. Nee, ik wil gewoon eens uitproberen hoe dat is. Via het log uiting geven aan de dingen waarover het prettig is te schrijven, want ja schrijven vind ik echt leuk, gewoon uiting geven aan de dingen waarover het prettig is te schrijven om gelezen te worden. Daar gaat ie dan!