De heks
van Portobello. Dat boek luister ik nu als luisterboek in de auto. Een boeiend boek, leuk om naar te luisteren, al moest ik aanvankelijk wennen aan de manier van voorlezen. Er zijn namelijk verschillende stemmen die het verhaal vanuit de verschillende personages vertellen. Dan valt het ook zo op hoe belangrijk stem is. Hoeveel stem eigenlijk zegt over wie er spreekt. En al die facetten die er aan stem zitten; klank, (klank)kleur, intonatie, hard/zacht preken en noem al die dingen maar op. Ze zijn zo bepalend. De combinatie van al die facetten maken dat een stem zo eigen is. Want dat is het. Stem is zo iets eigens, heeft een geheel eigen sfeer en gevoelskleur. Zo is er die stem die ik ken van een ander luisterboek en ik merk dat het gevoel en de sfeer die tot dan toe voor mij bij dat boek thuishoorden niet persé bij dat boek horen maar gewoon bij die stem. Want precies die sfeer voel ik nu telkens weer als deze personage aan het woord is. Wat een beïnvloeding via de stem toch eigenlijk. Moet ik dan toch alles zelf lezen om in mijn eigen sfeer te blijven?