De vinger op de zere plek.
Het is erg fijn om te werken met collega's die je goed kennen. En soms verrekte pijnlijk. Dan kan het voorkomen dat er eentje de vinger zo precies op je zere plek legt dat je in één klap in het volle licht staat en je van de weeromstuit helemaal stil van binnen wordt en alleen nog maar naar lucht kunt happen. Zo verging het mij deze ochtend toen ze me na een heel gesprek in het weglopen en passant nog even toewierp dat ik de felheid en gedrevenheid wel heb maar dat niemand die van me krijgt. Ze heeft gelijk. In één klap zag ik weer eens glashelder voor me dat ik daarmee de helft van mezelf achterhou. Hoe lullig voor die ander(en) en hoe lullig voor mij. Waarom gun ik die ander mijn gedrevenheid en felheid niet? Och het antwoord weet ik natuurlijk, maar daar gaat het helemaal niet om. Het wordt gewoon de hoogste tijd dat ik dat deel van mezelf ook eens aan de wereld geef.