Wie had dat ooit gedacht dat ik nog eens zoveel plezier zou beleven aan speurtochten nieuwe stijl, oftewel geocachen. Dat deden we namelijk voor J's verjaardag gisteren. Op basis van coördinaten die je met een apparaatje (een soort tom-tom maar dan anders)opzoekt, zoek je een schat die iemand verborgen heeft. Over de hele wereld liggen schatten verborgen. Op die manier hebben we gisteren plekjes in onze eigen stad gezien die we nog niet eerder gezien hadden. Geocachen, hoe krijg je het verzonnen. Het is een erg leuke bezigheid en een leuke manier om iets van een stad te zien. Overigens heb je ook veel schatten in bossen en andere natuurgebieden. Aanvankelijk nog had ik ook niet zo'n behoefte aan het apparaatje aflezen en bedienen - ik ben immers wel een beetje digibeet - maar toen het er later dan toch van kwam vond ik het erg leuk en zelfs jammer toen P het weer overnam. Spelen blijft gewoon leuk, zelfs voor digibeten.